Feeds:
Berichten
Reacties

Het vertrek.

Zaterdagavond kreeg ik telefoon van mama. Paulie, Ans en pater Piet zijn veilig in Dar es Salaam aangekomen, zij zullen weer overnachten in het Atiman house. Het afscheid in Sumbawanga viel niet mee. Het vooruitzicht om weer naar huis te gaan is fijn maar je laat ook weer mensen achter, mensen die in de loop van tijd dierbaar geworden zijn. De tranen vloeiden dan ook rijkelijk.

Het laatste afscheid was van de mama’s in het weeshuis, Ans en Paulie hebben 20 tuinstoelen voor ze gekocht waarvan ze ieder een mee kunnen nemen. Het cadeau viel goed in de smaak. Op hun beurt hebben de mama’s voor Paulie en Ans een zakje noten gekocht en een cake gebakken. Echter deze cake word zonder suiker gebakken waarvan beide dames geen fan zijn. Dus vriendelijk aangenomen maar gedoneerd aan baba Pendo (Louis) en zijn gezin.

Bij de aankomst in Dar es Salaam word op de terugweg altijd een bezoek gepland aan de markt, hier kun je je hart ophalen. Prachtig houtsnijwerk, kleurige tassen, afrikaanse kleding en doeken enz.enz. Je moet echter wel stevig in je schoenen staan, buiten het feit dat je omringd word door verkopers die allemaal hun waar willen slijten zijn de prijzen ook nog eens fors. De dames hebben dan ook stevig gepingeld:)

Woensdag worden de koffers ingepakt en alles verder klaar gemaakt voor vertrek en dan moeten onze avonturiersters er toch echt aan geloven en tanzania vaarwel zeggen. Op donderdagmorgen zullen zij dan weer met beide voeten op nederlandse bodem staan.

Voor die mensen die interesse hebben om te horen en te zien hoe de 5 weken verlopen zijn en wat er allemaal gerealiseerd is geworden wil ik zeggen: ‘Kom naar de fotopresentatie’ op zaterdag 29 juli in Trefcentrum Treebeek van 14.30u.-17.30u.

Jambo:)

 

Deze afgelopen week stond voornamelijk in het teken van projecten afronden en afscheid nemen. Afscheid van oude- en nieuwe vrienden, mama’s en zusters uit het weeshuis, marianne de duitse vrijwilligers enz. enz. Het is wederom niet makkelijk…. Deze 4 duitse vrijwilligers zijn trouwens erg goed vertelt Ans, er is een leuke klik ontstaan. Een van de vrijwilligers gaat 2x in de week op bezoek bij de leerlingen van de blind-en slechtzienden school om sport en spel les te geven.

Zaterdag vertrekken Ans en Paulie met de bus naar Mbeya om van daaruit naar Dar es Salaam te vliegen. Hier zullen zij verblijven tot de terugreis op woensdag. Op donderdag 1 juni zullen zij als alles goed gaat om 7.40u. landen op schiphol.

Wat betreft het afronden van de verschillende projecten. De vloer van de jongens slaapzaal in de blind-en slechtziendenschool is af en ziet er goed uit. De tijdrovende klus van de overige 25 matrashoezen om de matrassen doen is met de hulp van een aantal leerlingen geklaard.

In de engelse school hebben Paulie en Ans een etentje gehad met de directie, er werd een lang praatje gehouden ter ere van de dames. De foto van Ans die op de muur geschildert is in de Ans van der Weij hal ziet er vreselijk uit. Het was al niet een erg flatteuse afbeelding maar nu met al die gaten is het helemaal niet meer om aan te zien. Er werd Ans beloofd dat de foto bijgewerkt gaat worden waarop Ans antwoord ‘jullie  kunnen er beter over heen verven’😃

Ook is er nog een gesprek geweest met Martin en zijn begeleider Johnny. Martin was een stuk spraakzamer en leek onder de indruk van het laatste gesprek waarin besproken werd wat er van Martin verwacht werd of beter gezegd wat men hoopt voor Martin. Hij gaf aan graag leraar te willen worden, hopelijk zal hem dit voldoende motiveren om het laatste schooljaar goed af te ronden. Het schoolgeld en geld voor boarding voor dit jaar zijn betaald. Word dit jaar goed afgesloten en blijkt Martin inderdaad serieus te zijn over zijn voornemen leraar te worden dan kan hij een vervolgopleiding volgen waarbij hij intern op school gaat wonen. De opleiding staat te boek als redelijk streng. Men hoopt dat deze aanpak werkt bij Martin en hem kan helpen op het juiste pad te blijven.

Mocht er verder nog nieuws zijn dan laat ik weer van mij horen. Voor nu tot ziens👋

Beste allemaal.

Er is weer nieuws. Vorige keer heb ik verteld over het voornemen van Ans en Paulie om op bezoek te gaan zijn bij de tweelingzussen die de zorg dragen voor een aantal kleinkinderen. Inmiddels is dit gebeurd. Het huisje was nog primitiever dan voorheen, een hangmat en een kachel, meer niet. Er is meel, rijst, olie, waspoeder, zout, suiker en zeep gekocht. De zussen waren zeer dankbaar en blij en natuurlijk werd er gezongen:) Er is besloten om een klein deel in het huis te laten en de rest op te laten slaan bij een dichtsbijzijnde zusterpost. De reden hiervoor is dat als familie te weten komt dat er zoveel voorraad is zij komen logeren tot alles op is. Dit soort familiebezoek kan niet geweigerd worden.

Geoffrey, de jongeman met de prothesen is op bezoek geweest. Het resultaat is prachtig. De kleur van zijn onderbenen is bijna niet te onderscheiden van de rest van zijn lichaam en ze zijn zo licht dat geoffrey zich met een stok kan behelpen.

Helaas zijn er ook minder leuke ervaringen. Er is afgezien van het idee om Mabula een aantal muren in de basisschool te laten beschilderen. Via Marianne vernamen Paulie en Ans dat de schoolgaande kinderen fysiek gestraft worden waaronder kleine Anna, de dochter van Marianne. Nu is het slaan van kinderen op school iets dat helaas vaker gebeurt….Echter tijdens het afgeven van de aangeschafte spulletjes voor de pauze/wachtruimte werd er door de leraren erg lauw gereageerd. Waarom al deze spullen? Wat is de meerwaarde voor de kinderen? De sfeer in de school was bedrukt, gespannen en onvriendelijk. Het voelt niet goed, er komt een nieuw plan, Mabula gaat schilderen in de engelse school.

Word vervolgd……

Prothesen.

Even een kort vervolg op het verhaal over de jongeman met de been prothesen. In ‘aan de slag’ heb ik benoemd dat Ans en Paulie samen met pater Piet en Bert gaan betalen voor de nieuwe prothesen. Inmiddels is er al enige vooruitgang geboekt. Samen met een begeleider is de jongeman (zal zijn naam vragen) naar Mwanza afgereisd om de prothesen aan te meten. Er is gekozen voor de lichtere variant die duurder is maar makkelijker hanteerbaar. Het zou uitkomen op een bedrag van €1500. Een groot bedrag in Tanzaniaanse begrippen en voor deze jongeman niet op te brengen. Ook hier is €1500 niet niks maar het staat niet in verhouding tot wat je iemand terug kunt geven. Zijn mobiliteit en daarmee een stuk zelfstandigheid. Bijzonder gevoel!

 

 

 

 

 

 

Goed bezig😊

Inmiddels zijn Ans en Paulie alweer bijna 3 weken in Tanzania en de voorgenomen projecten lopen voorspoedig.  Er is zand en cement bezorgd in de blinden-en slechtziendensschool en via Michael is er een betrouwbaar en kundig werkman gevonden om de vloer in de slaapzaal van de jongens te vervangen. Een hele klus, de 25 stapelbedden moeten allemaal opgeslagen worden en de ca. 50 jongens moeten voor een aantal nachten elders slapen. Er moest een strakke planning gemaakt worden aangezien de jongens volgende week exames hebben en er dus niet veel tijd overblijft. Een extra spannende week dus voor beide partijen. Ans en Paulie zijn hard aan de slag gegaan met het omtrekken van de plastic hoezen voor de 50 nieuw aangeschafte matrassen. De kleermaker heeft er 12 klaar, de andere 38 moeten nog volgen. Dus er zit een rits in vraag ik Ans, nee antwoord zij, de kleermaker maakt aan één kant een flap (de ene keer iets korter dan de andere keer) en deze word dan met dikke tape vast geplakt. Ok:) Bij nadere inspectie bleek bij de meeste bedden de hardboard plaat (bedoelt om de matras te ondersteunen) te ontbreken. Deze moeten dus ook opnieuw gemaakt worden misschien met een eventuele aanpassing om de bodem beter te kunnen laten ventileren. Ook de 8 houten banken zijn klaar, het resultaat mag er wezen.

In het weeshuis is Mabula, de kunstschilder, klaar. Hij heeft mooie, kleurrijke tekeningen op de muur gemaakt. Binnenkort gaat hij dit ook doen in de basisschool waar een aantal van Marianne haar kinderen op zitten. Voor deze zelfde school zijn Ans en Paulie naar de markt geweest om spulletjes te kopen om de wachtruimte voor de kids wat gezelliger en uitdagender te maken. Knuffels, auto’s, speelgoed, kookgerei, servies, kussens, matten, poppen en kitenges om de poppen in te wikkelen.

Via via zijn de dames ook achter het adres gekomen van 2 zussen die zij destijds ontmoet hebben. Deze tweelingzussen geschat op midden 80 dragen de zorg voor een aantal van hun kleinkinderen omdat de ouders al enige jaren overleden zijn. Het is armoed troef, de kinderen worden naar hun beste kunnen verzorgd maar er is zo weinig. Bij het laatste bezoek hebben Paulie en Ans voedsel (zakken rijst en meel), dekens en kleding gekocht en ook deze keer gaan ze kijken waar het meeste behoefte aan is.

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten neemt Ans altijd een aantal houten stempels mee terug. Deze worden handmatig gemaakt door een oudere meneer die met een tafeltje op straat zit te werken. Prachtig handwerk en zowat een vergeten ambacht. Ans spreekt dan ook veelvuldig haar bewondering uit waarop met veel plezier gereageerd word. Ik denk heel vaak aan u als ik in nederland ben zegt Ans, waarop hij lacht en zegt ‘wij zijn toch ook familie’.

Tot de volgende keer…

 

 

 

Aan de slag.

Sinds vorige week zaterdag zijn Ans en Paulie dan eindelijk op de plaats van bestemming gearriveerd. Sumbawanga. Helaas kunnen de dames niet verblijven in hun zo vertrouwde en inmiddels eigen geworden huisje bij de zusters maar verblijven zij in een huis bij Louis (de zoon van pater Piet). Zoals Ans het beschrijft is het vrij luxueus ingericht met mooie tegels, grote meubels en een warme douche. Erg wennen… De dames geven aan ontzettend goed verzorgd te worden maar hun vrijheid en het gevoel thuis te komen te missen. Elke avond word er bij baba Pendo (Louis) warm gegeten, hier komen Paulie en Ans niet onderuit, het zou ervaren worden als een belediging.

Inmiddels hebben zij allerlei mensen bezocht en gesproken, waaronder Marianne en de zusters in het weeshuis en is er een plan van aanpak bedacht. Helaas was het bezoek aan het weeshuis zeer teleurstellend, Ans schat dat er niet meer dan 30 kindjes aanwezig zijn. Het huis waar de kindjes verblijven is onderkomen, vies en kleurloos. Ouders en familieleden willen hun kinderen niet meer brengen en dat spreekt zich rond. Aan de andere kant is er wel een groot nieuw gebouw in aanbouw waar de kantoren en kamers van de zusters komen. Terwijl er op het terrein al 2 andere huizen staan die dezelfde functie vervullen. Het lijkt moeilijk te rechtvaardigen. Er is dan ook besloten dat er geen geld geïnvesteerd word in het weeshuis, wel is Mabula, een bevriende kunstenaar ingehuurd om de slaapzaal van de kindjes te voorzien van kleurige muurschilderingen. Verder gaan de dames samen met pater Piet een jongeman helpen die door een bacterie beide benen is kwijtgeraakt. Zij gaan de kosten voor 2 nieuwe protheses bekostigen. Hij heeft een winkeltje in de stad waar hij nu zonder protheses zijn werk doet, zittend op een stoel. In de blinden-en slechtziendenschool worden er 50 nieuwe matrassen plus plastic hoes vervaardigd, komen er 6 houten banken en word de vloer in de slaapzaal van de jongens vervangen. Het hostel van Marianne loopt goed en is zover klaar. Ans en Paulie laten ramen en deuren maken voor de ruimte die door de scholieren gebruikt word voor o.a. huiswerk te maken. Vanwege het ontbreken van glas waait het flink en kan het best koud worden. Ook zullen er een aantal nieuwe banken gemaakt worden voor Marianne thuis. Hier word door de kinderen veelvuldig gebruik van gemaakt. Ook Martin heeft Ans inmiddels ontmoet, een verdrietig weerzien. Het gaat niet goed met Martin, op de een of andere manier kan hij het succesverhaal niet waarmaken. Zij hopen Martin zijn opleiding te betalen naar eerst zal hij dit trimester (laatste jaar v.d. basisschool) goed af moeten ronden. Het zal zich uit moeten wijzen hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.

Tot de volgende keer:)

 

 

 

Op weg naar sumbawanga.

Hallo trouwe volgers

We zijn er weer, Inge en ik gaan jullie weer op de hoogte houden van alle nieuws uit Sumbawanga.

Afgelopen woensdag 26 april zijn Paulie en Ans in alle vroegte vertrokken op weg naar een nieuw afrika avontuur. Inmiddels zijn de dames veilig aangekomen in Dar es Salaam waar het ontzettend warm en vochtig is. Zij verblijven in het Atiman House waar zij zich kunnen voorbereiden op een lange reis. Helaas is de eerste kink al in de kabel, de auto van Gilbert (zoon van pater Piet) is kapot dus geen lift😩 Dit betekent dat de weg van Mbea naar Sumbawanga per bus afgelegd moet worden, een reis van 400 km. Morgen vertrekken zij eerst per vliegtuig naar Mbea en van daaruit word de reis vervolgd zoals gezegd per bus. Op zaterdag zullen zij eindelijk aankomen in Sumbawanga.

Als laatste nog vermeldde Ans in ons telefoongesprek een grappig moment. Tijdens het uitpakken van de handbagage kwam Ans erachter dat zij wel een kaars ingepakt had maar geen onderbroeken😳

 

Vertrek uit Sumbawanga….

De tijd is voorbij gevlogen en de tijd van afscheid nemen is helaas alweer aangebroken. De laatste bezoekjes aan de projecten worden afgelegd en overal waar Ans komt word weer een traantje weggepinkt (voornamelijk door Ans zelf). De kinderen van de blinden- en slechtzienden school die als dank voor de nieuwe bedden een dans opvoeren, de leraren van de Engelse school waar Ans de vorige keer de aanschaf van de bibliotheek gesponsord heeft vragen wanneer zij weer terug zal komen. Marianne verteld dat ze vaak over Ansi (zoals ze genoemd word) praten, tja zegt mijn moeder nuchter dat kan ook niet anders, ze kijken elke dag tegen mijn foto in de bibliotheek aan! Met zuster Agrepina is ze gaan lunchen, oude en nieuwe vrienden komen even dag zeggen of komen haar vragen of ze nog eventjes langs kan komen om dag te zeggen. Voor de mama’s uit het weeshuis heeft ze een kanga (omslagdoek) en een pot créme gekocht, iets waar ze altijd erg blij mee zijn. Zij zeggen dag met zang en dans, altijd weer bijzonder. Afscheid van Martin en de andere kinderen van Marianne, de kindjes uit het weeshuis (ook weer veel nieuwe kleintjes) die af en toe Ans begroeten met ‘sjattepoemel’. Het valt allemaal niet mee…

Vanmorgen is ze gaan ontbijten bij Marianne als wijze van afscheid en dan vertrekt ze vanuit daar samen met pater Piet en Bert naar Mbea, een autorit van ongeveer 5 uur. Daar zullen ze een nachtje blijven slapen om vrijdagmorgen vroeg in de morgen te vertrekken naar Dar es Salaam. Op zondagavond vliegen zij terug naar eerst Amsterdam en dan naar Brussel. Het avontuur zit er dan echt op, kort maar krachtig. Het zal zich moeten uitwijzen of 1 maand achteraf bezien voldoende was, niet zozeer met het oog op het wel of niet behalen van gestelde doelen maar het stillen van de ‘honger’ naar Afrika. Hoe dan ook, ik ben blij als ze er straks weer gewoon is.

Autopech.

Marianne, Ans en een vriend zitten bij chauffeur Jacob in de taxi, zij zijn op weg naar het nieuwe project ‘zelf voor zelfhulp’. Het is de bedoeling dat zij gaan kijken hoe het bouwen vordert en om foto’s te maken voor Ans om mee terug te nemen. Ineens is er een lekke band, niet gek als je nagaat dat de wegen een en al kuil en steen zijn. Er is geen reserveband, de verbazing van beide dames hoe een taxi chauffeur nu geen reserveband bij zich kan hebben lijkt totaal aan Jacob voorbij te gaan. Geen huis in velden of wegen te bekennen, nog zeker 45 min. te voet verwijdert van het project, wat nu? Marianne en Ans gaan onder een boom zitten uit de zon, dit kan nog wel even gaan duren. Er word gebeld naar een vriend van Jacob, geen gehoor, volgende vriend. Deze vriend heeft wel een band maar aangezien ze in de middle of nowhere zitten is het niet mogelijk de exacte locatie te bepalen. De persoon met de band word richting het project gestuurd en de vriend uit de taxi gaat lopen om de brommer met hopelijk de reserveband te onderscheppen. En het werkt, beiden keren terug met band en ze kunnen weer verder. Ongelofelijk, zegt Ans die opgelucht is dat ze voor het donker weer op weg kunnen. Je zou denken dat Jacob nu wel zal zorgen voor een reserveband maar naar alle waarschijnlijkheid gaat dit niet gebeuren, het is zo toch ook goed gekomen 🙂

de tijd vliegt…

Hallo allemaal.
Tijd voor weer een update. Mijn moeder belde vandaag en vertelde dat de 20 nieuwe bedden voor de school voor slechtziende- en blinde kinderen klaar zijn. Het was een hele operatie om de bedden allemaal op de juiste bestemming te krijgen. Er waren 2 ritten voor nodig en dan nog was het allemaal erg spannend zo hoog als de bedden waren opgestapeld op de auto. Zoals zo vaak zie je het beste hoe iets werkt als je het daadwerkelijk voor je ziet, zo ook hier. Bij nader inzien moet er een plaat op de bedden gemaakt worden zodat de kinderen veilig kunnen slapen en er niet uit kunnen vallen. Vol verbazing luister ik als Ans verteld dat deze kinderen zonder moeite het trapje omhoog klimmen om in het bed te komen, lijkt mij persoonlijk doodeng als je niet of moeilijk kunt zien! De keuze voor het vervaardigen van degelijke, nieuwe bedden is gebaseerd op de duurzaamheid. Hier hebben zij lang plezier van terwijl de aanschaf van nieuwe matrassen maar van zeer korte duur zal zijn.

Aanstaande week zal Ans gaan praten met een aantal duitse vrijwilligers die 1 jaar in Sumbawanga verblijven. Zij kunnen helpen inzicht te verschaffen in het maken van de keuze om een scholier/student financieel te ondersteunen in zijn of haar studie. Het zal gaan om een vervolgopleiding waarbij er gekozen word voor het leren van een vak. Het is belangrijk dat er iemand gekozen word die genoeg gedreven is en geschikt is voor het volgen van een opleiding. Bijna dagelijks komt het wel voor dat Ans aangesproken word door mensen die vragen of zij hen op de een of andere manier financieel kan sponsoren. Niet makkelijk om nee tegen mensen te zeggen maar het is nu eenmaal niet mogelijk om iedereen te helpen. Ans heeft door de ervaringen die zij in de loop der jaren heeft opgedaan gezien dat het hebben van een opleiding veel verschil maakt. De kans om iets te kunnen maken van je leven ongeacht de start die je wel of niet gehad hebt.

Veel tijd word bij Marianne doorgebracht, met een groot gezin is er altijd wel iets te doen. Beide dames verkeren graag in elkaars gezelschap en zijn een steun voor elkaar gaan vormen. Een week of 2 geleden was het even heel spannend. De medicatie van Maurice (een van de oudere jongens die bij Marianne woont en aids heeft) word in een kastje bewaard op een plek waar de rest van de kinderen niet bij kunnen. Nu heeft de mevrouw die bij Marianne in huis poetst de medicatie niet opgeruimd met het gevolg dat Elizabeth van 4 (ook een van de kinderen) deze ingenomen heeft. Gelukkig zagen een aantal andere kinderen dit en hebben zij dit meteen aan Marianne gemeld. Vervolgens hebben ze Elizabeth 3 liter melk laten drinken en haar laten overgeven totdat er niets meer uitkwam dan gal. Haar buikje was eindelijk leeg, heftig… maar ze heeft het overleefd. Ans verteld mij dat deze kleine Elizabeth alles eet en drinkt wat zij kan vinden, zo drinkt zij uit het afvoerputje buiten en mag zij niet alleen achterom spelen omdat ze dingen van de grond opraapt en ze vervolgens op eet. Tja, hoe komt zoiets? Of misschien nog wel belangrijker, hoe ga je om met dit gedrag?

Inmiddels gaan we alweer richting oktober wat betekent dat Ans zich voor moet gaan bereiden op haar terugkeer. Zij geeft aan het fijn te vinden om weer naar huis te komen en van de andere kant is het ook voorbij gevlogen en is het verdrietig mensen daar achter te laten. Aanstaande donderdag vertrekken Ans, pater Piet en Bert naar Dar es Salaam om vanuit daar op 4 oktober terug naar Brussel te vliegen. Ik laat weer snel van me horen met de laatste nieuwtjes.